Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ ΣΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ: Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ [ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΗ] ΜΑΤΙΑ

Τον Νοέμβριο, κατά την επίσκεψή μου στο Λονδίνο, βρέθηκα ξανά στο Βρετανικό Μουσείο για να δω για ακόμη μια φορά από κοντά τα ελληνικά μάρμαρα του Παρθενώνα. Δεν ήταν η πρώτη φορά καθώς τα Χριστούγεννα του μακρινού 1997, σε αρκετά νεώτερη ηλικία, είχα την τύχη να βρεθώ ξανά, στο ίδιο σημείο, αντικρίζοντας τότε για πρώτη φορά τα επονομαζόμενα ελγίνεια γλυπτά που τόσο βίαια είχαν αφαιρεθεί από τον αρχαιοελληνικό ναό της Αθηνάς στις αρχές του 19ου αιώνα. 

Τούτη τη φορά, η εμπειρία υπήρξε παρόμοια συνάμα όμως και διαφορετική: η θύμηση από το παρελθόν, οι αναμνήσεις από τις αμέτρητες φορές που έχω ανέβει στον βράχο της Ακροπόλεως, οι επισκέψεις στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, ο δεδομένος σεβασμός στην πολιτιστική αξία των κλεμμένων εκθεμάτων, οι λεπτομέρειες στα ανάγλυφα σώματα και πρόσωπα των αλόγων και των θεών, μοιραία, μου μούσκεψαν τα μάτια. 

 

 

 

 

Είναι εκείνες οι στιγμές που τις νιώθουν στο πετσί τους εκείνοι που αγαπούν τούτον τον τόπο που ονομάζεται Ελλάδα, που σε πνίγει το δίκιο φέρνοντας στο νου τον Μακρυγιάννη να λέγει πως "γι'αυτά πολεμήσαμε" και θέλεις να φωνάξεις προς όλους τους παρευρισκομένους, επισκέπτες - τουρίστες από κάθε γωνιά της γης αλλά και μαθητές ντόπιων σχολείων, πως αυτά "είναι δικά μας". Εν τέλει η συγκίνηση και η οργή δίδουν τη θέση τους στη "λογική" του προσποιητού καθωσπρεπισμού, αναλογιζόμενος μάλιστα πως η πλειοψηφία των επισκεπτών του Μουσείου προέρχονται από χώρες ή έθνη των οποίων πολιτιστική κληρονομιά έχει βιαστεί κατά το παρελθόν από τους Άγγλους, αποτελώντας έκθεμα του συγκεκριμένου Μουσείου. 

  

Το αμέσως επόμενο εξοργιστικό σημείο της επίσκεψης υπήρξε η εύρεση ενός φυλλαδίου, παραγωγής Βρετανικού Μουσείου, το οποίο δίδετε δωρεάν στους επισκέπτες της συγκεκριμένης πτέρυγας, με ερωτήσεις και απαντήσεις για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα! Ειλικρινά, η ανάγνωση του συγκεκριμένου φυλλαδίου δεν υπήρξε εύκολη υπόθεση καθώς προσπαθεί, για προφανείς λόγους, να παρουσιάσει το ζήτημα της κατοχής των μαρμάρων κατά τρόπο "αντικειμενικό", πλην όμως οι περισσότερες εκ των απαντήσεων ηχούν ως γελοίες δικαιολογίες. Οι ερωτήσεις του φυλλαδίου καλύπτουν όλα τα ζητήματα όπως λ.χ. γιατί δεν επιστρέφονται τα μάρμαρα στην Ελλάδα, ποιοι είναι οι νομικοί περιορισμοί, τι έχει γίνει στο παρελθόν για επαναπατρισμό, ενώ και οι απαντήσεις, παρά το γεγονός ότι είναι λεπτομερείς, προσπαθούν απλά να καλύψουν το αυτονόητο, ήτοι ότι αυτά τα αριστουργήματα ανήκουν στην Ελλάδα.

Δυο χούφτες φωτογραφίες, αυτή τη φορά με το κινητό τηλέφωνο και όχι με την αναλογική φωτογραφική μηχανή που με συνόδευε το μακρινό 1997, συνοδεύουν τούτη την ξεχωριστή εμπειρία: το δέος μπροστά στα μάρμαρα, τα δάκρυα που κύλησαν στα μάτια μου, οι αναμνήσεις από το ίδιο μέρος μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες. Το φυλλάδιο θέλει να εξηγήσει, πλην όμως η αλήθεια βρίσκεται μπροστά στα μάτια του καθενός. 

Η τέχνη, η ιστορία και η πολιτιστική κληρονομιά δεν χρειάζονται δικαιολογίες και η θέση των μαρμάρων είναι στην Αθήνα. 

Κείμενο:

Το κείμενο είναι πρωτότυπο, προϊόν προσωπικής έρευνας, προσωπικής εργασίας και προσωπικών εκτιμήσεων. 

Φωτογραφίες:

• Όλες οι σύγχρονες φωτογραφίες του αφιερώματος ανήκουν στον γράφοντα το ιστολόγιο, διέπονται από κανόνες πνευματικής ιδιοκτησίας και προέρχονται από την προσωπική μου φωτογραφική σελίδα (ALL RIGHTS RESERVED).
• Απαγορεύεται ρητά η χρήση, προβολή, αντιγραφή ή/και αναδημοσίευση με οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο.
• Όσοι παρανομούν διώκονται σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας.