Ο έγχρωμος ξενόγλωσσος (στα αγγλικά) κιτρινισμένος Οδηγός των Αθηνών, των αρχών της δεκαετίας του 1970, έπεσε στα χέρια μου σχετικά πρόσφατα αν και μάλλον βρίσκεται εδώ και δεκαετίες στις βιβλιοθήκες του σπιτιού μου. Το έργο του εκδοτικού οίκου του Κ. Γκουβούση με τον τίτλο "Athens: Ancient-Byzantine-Modern City Museums", έχοντας στο εξώφυλλο μια όμορφη φωτογραφία του βράχου της Ακροπόλεως - με τον Παρθενώνα ακόμη ελεύθερο έργων και περιοριστικών μέτρων και τους υπαίθριους φωτογράφους με τα τρίποδα και τις λευκές ρόμπες να απαθανατίζουν τους επισκέπτες - έγινε αντικείμενο σχολαστικής παρατήρησης, ιδιαίτερα ως προς το φωτογραφικό περιεχόμενό του.
Μετά την αναλυτική παρουσίαση των τότε μουσείων της πόλης και των κυριότερων μνημείων και αξιοθέατων, ο εν λόγω Οδηγός, έπειτα από μια σύντομη αναφορά στην σύγχρονη Αθήνα, στη συνοικία της Πλάκας και στα νεοκλασικά κτίρια της πόλης (Ζάππειον, Ακαδημία) και το Καλλιμάρμαρο (Παναθηναϊκό Στάδιο), αφιέρωνε ένα δισέλιδο στον Πειραιά και την ιστορία του από τα χρόνια της κλασσικής Αθήνας και τα Τείχη του Θεμιστοκλέους, στους Πελοποννησιακούς Πολέμους και στην καταστροφή από τον Ρωμαίο Σύλλα και τέλος στην αναβίωση της πόλης κατά τον 19ο αιώνα. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται επίσης στον εορτασμό των Θεοφανίων, στο αρχαίο λιμάνι της Ζεας με το παρακείμενο ελληνιστικό θέατρο ο οποίος λιμένας είχε μετατραπεί - τότε - σε κορυφαίο προορισμό σκαφών αναψυχής, το νεόδμητο - εκείνη την εποχή - αμφιθέατρο στο λόφο της Καστέλλας (Σκυλίτσειο μετέπειτα Βεάκειο) αλλά και στο γραφικό Τουρκολίμανο, τον αρχαίο λιμένα της Μουνιχίας, με τον Βασιλικό Ναυτικό Όμιλο και τους ψαράδες και τις παραδοσιακές ψαροταβέρνες.
Το αγγλικό κείμενο σε αντιγραφή από τον ως άνω αναφερόμενο Οδηγό:
PIRAEUS
The Piraeus, connected with Athens by miles of suburbia, is at the same time one of the great emporiums of the Levant as well as the main port and industrial centre of Greece. The harbour and famous Long Walls constructed by Themistocles, the victor of Salamis and creator of the Athenian maritime empire, in the 470's B.C., were pulled down after the defeat in the Peloponnesian War, rebuilt and extended to be destroyed once again by Sulla in the 1st Century B.C. The Piraeus never fully recovered till the foundation of the Greek Kingdom in the 19th Century, when its natural advantages and proximity to the capital gradually transformed a desolate fishing village into on of the busiest ports in the Mediterranean, crowded with passenger liners and freighters flying the flags of all nations.
The main harbour is at its most picturesque on January 6, Epiphany, when the Blessing of the Waters if celebrated with great pomp, attended by representatives of the King and Government.
The smaller vessels of antiquity weres heltered in two well-protected basins opening south and separated by a precipitous headland. At Zea the slipways of the ancient triremes are still discernible in the rock, but enlarged by a new breakwater it is now leading European yacht harbour. The crescent-shaped waterfront is lined with open-air cafés to the western end above which lie the remains of the Hellenistic theatre and the interesting museum. On the top of the steep hill on the Eastern pronontory ancient drama is performed in a new amphitheatre against the imcomparable backdrop of the Saronic Gulf and Mount Hymettus.
The Royal Yacht Club below dominates the ancient port of Mounychia, now know as Tourcolimano, crowded by brightly coloured fishing boats. The fishermen mending their nets add a touch of the islands, while the restaurants which border the seashore are famous for their seafood.
Στην ακριβώς απέναντι σελίδα, δυο φωτογραφίες του Πειραιά συνόδευαν το γραπτό. Στην πρώτη φωτογραφία με λεζάντα "The pittoresque Tourcolimano", εικονίζεται ο γραφικός φυσικός λιμένας σε μια φωτογραφία της δεκαετίας του 1960, προ της διανοίξεως της οδού που ένωσε την ακτή Πρωτοψάλτη (Δηλαβέρη) με την ακτή Κουμουνδούρου και προ της κατεδαφίσεως της οικίας Μακκα στην στροφή της υπερκείμενης λεωφόρου Φαλήρου (Βασιλέως Παύλου):
Η δεύτερη φωτογραφία, με λεζάντα "The Port of Piraeus", εικόνιζε τμήμα της ακτής Μιαούλη κατά τα πρώτα έτη της δεκαετίας του 1970. Στο αριστερό άκρο της φωτογραφίας είναι ορατή η απουσία της παλαιάς οικίας Μιαούλη, έναντι του Ι.Ν. του Αγίου Σπυρίδωνος, γεγονός που βοηθά στην παραπάνω χρονολογική διαπίστωση.
Το έγχρωμο εξώφυλλο του υπό εξέταση Οδηγού:
Πηγές:
- Athens, Ancient-Byzantine-Modern City Museums, Editions K. Gouvoussis, 5 Odos Ratzieri, Athens, Greece [Προσωπικό Αρχείο]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου