Ω! Φάληρο μου χαριτωμένο,
και συ πώς ήσουν εις άλλα χρόνια
'φτηνό ακόμη και ξεπεσμένο,
χωρίς πλουσίους, χωρίς σαλόνια.
Δεν είχες τότε καμμία χάρι,
δεν είχες λούσα αρχοντικά,
εφωτιζόσουν με το φεγγάρι,
κι' όχι με φώτα ηλεκτρικά.
Πώς ήσαν όλα απλά και σκέτα!
ούτ' η Αυλή μας ποτέ σ' ετίμα,
Λασσάλ δεν είχες και οπερέτα . . .
για μουσική μας ήτο το κύμα.
Τι ησυχία και τι ψαράδες!
κ' ήμουν ακόμη παιδί τρελλό,
ήτο χαρά μου η αχιβάδες,
κι' επερπατούσα γιαλό γιαλό.
Κι' ήτον ο κόσμος απλούς, χωριάτης,
έτρωγ' επάνω 'στην αμμουδιά,
δεν ήτο διόλου αριστοκράτης,
αλλ' απαντούσες και μια καρδιά.
Διαβάστε σχετικά θέματα:
Κείμενο - Πηγές:
Γεωργίου Σουρή, "Τα Άπαντα", Εκδόσεις Σπύρου Δαρεμά, Αθήναι
- Απαγορεύεται ρητά η χρήση, προβολή, αντιγραφή ή/και αναδημοσίευση με οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο.
- Όσοι παρανομούν διώκονται σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου