ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ ΤΟΥ "ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ" [ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ]

Κάθε που ανοίγει ο καιρός, εκεί στις αρχές προς μέσα του Μαΐου, οι λάτρεις του κινηματογράφου ξεκινούν να σκέφτονται τα θερινά σινεμά. 

Τι ζητάει κάποιος από έναν θερινό κινηματογράφο; 

Εν πρώτοις, η πρώτη αποστολή είναι να βρεθεί ένας θερινός κινηματογράφος, καθώς δεν έχουν απομείνει και πολλοί του είδους. 

Κατά δεύτερον να μην είναι "δήθεν" και "ιστορία" ο "θερινός", να μην είναι απρόσωπος, να έχει τιμές θερινού κινηματογράφου και όχι τιμές Village Gold Class, να σέβεται τον πελάτη που έρχεται να ακουμπήσει τον οβολό του, να είναι άνετος (σσ. υπάρχουν ευρωφονιάδες που αυτοδιαφημίζονται ως "ο καλύτερος θερινός κινηματογράφος της Ευρώπης, της υφηλίου και του ηλιακού συστήματος" και στριμώχνουν τον κοσμάκη στο βωμό της κονόμας), με όσο το δυνατόν άνετα καθίσματα ελέω καλοκαιρινής ένδυσης (σσ. να μην "πιάνεται ο κώλος"), να "παίζουν" αξιοπρεπή προϊόντα ως προς φαγητό/ποτό/ξηρούς καρπούς και παγωτό στο κυλικείο, να φαίνεται ο ουρανός με τ'άστρα και το φεγγάρι από πάνω (απαραίτητο συστατικό ο βραδινός ουρανός και οι όσο το δυνατόν λιγότερες πολυκατοικίες), να υπάρχει αξιοπρεπής ήχος που να υπερκαλύπτει τους ήχους της πόλης-ζούγκλας et voilá, πολλά ζητάμε; 

Ο Πειραιάς των μεταπολεμικών δεκαετιών "μεγάλωσε" με θερινά σινεμά, σποράκια και μαλλί της γριάς: "Παλλάς" και "Σπλέντιτ" στο Πασαλιμάνι, "Φαντάζιο" κοντά στου Βρυώνη, "Αύρα" στην Πηγάδα, "Γαρδένια" και "Δελφοί" στην Καλλίπολη, "Καστέλλα" και "Αελλώ" στην Καστέλλα, "Καλιφόρνια", "Κρανάη" και "Κρόνιον" στην Αγία Σοφία και πλήθος άλλων μικρότερων και μεγαλύτερων θερινών συνοικιακών κινηματογράφων στην Κοκκινιά, στα Ταμπούρια, στο νέο Φάληρο, στον Απόλλωνα, στο Κερατσίνι και στη Δραπετσώνα μπροστά στα λευκά πανιά (ή στους λευκούς τοίχους) των οποίων "ταξίδεψαν", ονειρεύτηκαν, ενθουσιάστηκαν, απογοητεύθηκαν, ερωτεύτηκαν, διασκέδασαν πλήθος παιδιών, εφήβων αλλά και ενηλίκων.

Στις μέρες μας (21ος αιώνας), στον Πειραιά και στα πέριξ αυτού είναι κομμάτι δύσκολο να βρεθεί θερινός κινηματογράφος άξιος λόγου, με αποτέλεσμα, οι καλοκαιρινές επισκέψεις στην ταράτσα του "Παραδείσου", στον Κορυδαλλό, να αποτελούν μονόδρομο. 

Το σινέ "Παράδεισος" λοιπόν, με όνομα που παραπέμπει στη γνωστή ιταλική ταινία "Σινεμά ο Παράδεισος" (Cinema Paradiso) του Giuseppe Tornatore (ο οποίος μάλιστα είχε παρευρεθεί στα εγκαίνια του εν λόγω κινηματογράφου) είναι ένας δημοτικός κινηματογράφος που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Ζάππα 4 και Αγίου Γεωργίου, στον Κορυδαλλό και λειτουργεί από το 1989 μέχρι τις μέρες μας (2015), με μια παρένθεση τριών χρόνων που βρισκόταν εκτός λειτουργίας. Όπως γράφει ο Χαρίλαος Πατέρας στο έργο του "Κινηματογράφοι του Πειραιά και των γύρω Δήμων", ο δημοτικός κινηματογράφος "Παράδεισος", με μια αίθουσα χειμερινή και τον θερινό στην ταράτσα του κτιρίου αποτελεί συνεχεία του κινηματογράφου "Βίκτωρ", που λειτούργησε στο ίδιο σημείο από το 1960 μέχρι το 1976.

Η ύπαρξη του εν λόγω κινηματογράφου θα ήταν αδύνατη δίχως την συνδρομή της Κινηματογραφικής Λέσχης Κορυδαλλού η οποία έχει συμβάλει τα μέγιστα για την απρόσκοπτη λειτουργία και κινηματογράφου στον οποίον έχουν λάβει χώρα διάφορες εκδηλώσεις και θεματικές βραδιές, παρουσία σπουδαίων προσωπικοτήτων του χώρου (Θεόδωρος Αγγελόπουλος, Παντελής Βούλγαρης, Κώστας Γαβράς, Μιχάλη Κακογιάννης, Νίκος Κούνδουρος, Ειρήνη Παππά, Τόνια Μαρκετάκη, Nicola Piovani, Μίμης Πλέσσας κ.α.) 

Στην είσοδο του κινηματογράφου, μια ιταλική μηχανή προβολής της γνωστής εταιρίας Cinemeccanica υποδέχεται τους επισκέπτες / θεατές της ελληνικής έκδοσης του Cinema Paradiso:

Πάνω λοιπόν που καλοκαιριάζει, συνήθως ο θερινός "Παράδεισος" ξεκινά τις προβολές με κλασικές ταινίες (όπως λ.χ. "Σινεμά ο Παράδεισος", "Καζαμπλάνκα", "Ο Μεγάλος Ύπνος" κ.ο.κ.), αρχικά με ελεύθερη είσοδο και ύστερα με τιμές ΔΝΤ και κρίσεως - ένα δίευρω το άτομο είναι ας πούμε "οκ" τιμή για ταινία - ενώ "παίζουν" και κάρτες πολλαπλών προβολών, εκπτώσεις για ανέργους, παιδιά κ.ο.κ. 

Όσο καλοκαιριάζει, στο πρόγραμμα μπαίνουν νεώτερες παραγωγές και ταινίες της τελευταίας σεζόν με το αντίτιμο να ανεβαίνει μεν, σε λογικά πλαίσια δε. Σταθερή αξία στα τραπεζάκια του "Παράδεισου", τα κλασικά κεφτεδάκια που σερβίρει το κυλικείο (με σταθερή πελατεία), ενώ άλλοι θαμώνες προτιμούν αναψυκτικά, μπύρα και παγωτό.  

Από ασπρόμαυρα κλασικά αριστουργήματα μέχρι χολιγουντιανές υπερπαραγωγές, ο "Παράδεισος" δικαιολογεί, κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντος, την έννοια και την ιδέα του θερινού κινηματογράφου (και ελπίζω να συνεχίσει να συμβαίνει αυτό ειδάλλως θα φάει "άκυρο" πανηγυρικό) ξυπνώντας, μέσα στα πλαίσια του δυνατού, μνήμες από το παρελθόν. Στα πλεονεκτήματα του μέρους, ειδικά για όσους έχουν γαστριμαργικές ανησυχίες μετά την βραδινή ταινία, το σε απόσταση αναπνοής σουβλατζίδικο "Κοχύλι" και τα παρακείμενα μπιφτέκια της "Αγανάκτησης". 

Διαβάστε σχετικά θέματα:

Θερινός Κινηματογράφος "Παράδεισος"

Κείμενο - Πηγές:

Το κείμενο είναι πρωτότυπο, προϊόν προσωπικής έρευνας, προσωπικής εργασίας και προσωπικών εκτιμήσεων. Στοιχεία και πληροφορίες έχουν ληφθεί από τις κάτωθι πηγές:

• "Κινηματογράφοι του Πειραιά και των γύρω Δήμων", Χαρίλαος Πατέρας, Συλλογές, Αθήνα, 2012
• Σινέ Παράδεισος - Επίσημο Ιστολόγιο

Φωτογραφίες:

• Όλες οι φωτογραφίες του αφιερώματος ανήκουν στον γράφοντα το ιστολόγιο, διέπονται από κανόνες πνευματικής ιδιοκτησίας και προέρχονται από την προσωπική μου φωτογραφική σελίδα (ALL RIGHTS RESERVED).
• Απαγορεύεται ρητά η χρήση, προβολή, αντιγραφή ή/και αναδημοσίευση με οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο.
• Όσοι παρανομούν διώκονται σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας.