ΝΑΥΠΛΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ, ΜΝΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

Το παρόν φωτογραφικό αφιέρωμα αποτελεί τη δεύτερη κατά σειρά ανάρτηση της τετραλογίας που αφορά την ιστορική πόλη του Ναυπλίου.

Υπενθυμίζουμε ότι η τετραλογία περιλαμβάνει τα εξής:

α. "Ναυπλίου Χρώματα"

β. "Ναυπλίου Ιστορικές Τοποθεσίες, Μνημεία & Σημεία Ενδιαφέροντος"

γ. "Φωτογραφικό - Ιστορικό Αφιέρωμα στο Παλαμήδι"

δ. "Φωτογραφικό - Ιστορικό Αφιέρωμα στο Μπούρτζι"

Κοιτώντας από ψηλά την πόλη του Ναυπλίου, είναι εμφανές ότι το τμήμα της παλαιάς πόλης καλεί τον επισκέπτη να το περπατήσει και να το γνωρίσει εκ του σύνεγγυς. 

Η Παλιά ή Κάτω Πόλη χτίστηκε στα πόδια του Μεγάλου Βράχου και εκτείνεται από τον παλαιό Σιδηροδρομικό Σταθμό, βόρεια του κάστρου του Παλαμηδιού ως τον Προμαχώνα Πέντε Αδέλφια. Μέχρι το 1470 οπότε και οι γειτονιές αναπτύχθηκαν αποκτώντας αυτή την ιδιαίτερη πολεοδομική μορφή, ήταν μια ελώδης περιοχή που κατακλυζόταν από θάλασσα, με εξαίρεση τον Ψαρομαχαλά, στους βορειοδυτικούς πρόποδες της Ακροναυπλίας.

Στην Ακροναυπλία, την Ακρόπολη του Ναυπλίου έχει εντοπιστεί προϊστορικός οικισμός, σώζονται τμήματα αρχαίων πολυγωνικών τειχών (τέλη 4ου αιώνα π.Χ.) αλλά και κατάλοιπα της ελληνιστικής και βυζαντινής περιόδου. Το φρούριο της Ακροναυπλίας χτίστηκε από τους Φράγκους, πέρασε στους Βυζαντινούς και τελικά τους Οθωμανούς οι οποίοι το ονόμαζαν "Ιτς Καλέ", ήτοι "εσωτερικό φρούριο". Η σημερινή μορφή του κάστρου, αν και αρκετά αλλοιωμένη από σύγχρονες επεμβάσεις, αποκρυσταλλώθηκε κυρίως στις περιόδους της Φραγκοκρατίας και της Α' Ενετοκρατίας. Όταν οι Φράγκοι κατέλαβαν την πόλη το 1210-12, χώρισαν την περιοχή της Ακροναυπλίας σε δύο κάστρα: στο μέσο περίπου της χερσονήσου βρισκόταν το λεγόμενο Φραγκικό κάστρο, το οποίο προοριζόταν για κατοικία των Φράγκων αρχόντων, διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο της πόλης, ενώ, δυτικά, το ρωμέικο κάστρο για τους Έλληνες. Στη διάρκεια της Α' Ενετοκρατίας, από το 1470, οι Ενετοί, υπό την απειλή των τουρκικών επιδρομών, επέκτειναν τις οχυρώσεις της. Ένα από τα πιο σημαντικά έργα τους ήταν η προσθήκη ενός νέου περιβόλου, χαμηλότερα και ανατολικά, του Κάστρου των Τόρων. Στα χρόνια της πρώτης Τουρκοκρατίας πραγματοποιήθηκαν μόνο μικρές επισκευές και συμπληρώσεις. Στην Ακροναυπλία κατοικούσαν μαζί απλοί άνθρωποι, Οθωμανοί και Χριστιανοί, καθώς οι κατοικίες των αξιωματούχων είχαν συγκεντρωθεί στην κάτω πόλη. Το 1686, όταν οι Βενετοί ανακατέλαβαν την πόλη και απαγόρευσαν την κατοίκηση στο κάστρο της Ακροναυπλίας και ως εκ τούτου οι κάτοικοι θα ζούσαν πλέον στην κάτω πόλη που είχε διαμορφωθεί ήδη από τα τέλη του 15ου αιώνα. Η Ακροναυπλία προοριζόταν πλέον μόνο για τους στρατιώτες. Αργότερα το φρούριο έγινε "Φυλακή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη", ο οποίος οδηγήθηκε εκεί με την κατηγορία της δράσης εναντίον του καθεστώτος, ενώ τον ίδιο δρόμο ακολούθησε και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο οποίος επίσης φυλακίστηκε στο ίδιο φρούριο. Κατά την περίοδο διακυβέρνησης Καποδίστρια, στην Ακροναυπλία οικοδομήθηκε εκκλησία, στρατώνας και στρατιωτικό νοσοκομείο. Μεταγενέστερα και επί σειρά ετών, οι φυλακές της Ακροναυπλίας - οι οποίες έχουν πλέον κατεδαφιστεί - χρησιμοποιήθηκαν για αντικαθεστωτικούς και πολιτιστικούς κρατούμενους. Προκειμένου να κατασκευαστεί το ξενοδοχείο "Ξενία Παλλάς" καταστράφηκε ένα σημαντικό τμήμα των τειχών και των κτισμάτων του Ρωμείκου κάστρου πέραν των φυλακών. Την ίδια περίοδο κατεδαφίστηκε και το στρατιωτικό νοσοκομείο του Καποδίστρια, από το οποίο σώθηκε μόνο το εκκλησάκι των Αγίων Ανάργυρων.

Ο γύρος της Αρβανιτιάς αποτελεί αγαπημένο περίπατο των Ναυπλιωτών. Ξεκινάει μετά το πέρας της παραλίας της παλαιάς πόλης και καταλήγει στην πλατεία της Αρβανιτιάς, σε συνολική απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου. Σε όλη τη διαδρομή δεσπόζουν οι βράχοι της Ακροναυπλίας με τα επιβλητικά της τείχη,  τα διάσπαρτα φραγκόσυκα που "σκαρφαλώνουν" στο άγριο τοπίο και τα χρώματα της φύσης. Περίπου στη μέση της διαδρομής συναντά κανείς πάνω στα βράχια, ένα μικρό εκκλησάκι, αγαπημένο προσκύνημα κατοίκων και επισκεπτών, την Παναγία της Σπηλιάς.

Ο γύρος καταλήγει στην πλατεία της Αρβανιτιάς από όπου διακρίνεται το Παλαμήδι.

Η ονομασία Αρβανιτιά προέκυψε διότι σύμφωνα με την τοπική παράδοση λέγεται ότι ο Καπετάν Πασάς, το 1779, έριξε από τους βράχους της περιοχής τους Αλβανούς μισθοφόρους που λυμαίνονταν την περιοχή.

Επιστρέφοντας κανείς προς την παλαιά πόλη, μπορεί να κατηφορίσει από την πλατεία της Αρβανιτιάς προς το Πάρκο του Σταϊκόπουλου - όπου δεσπόζει ο ανδριάντας του αγωνιστή Στάικου Σταϊκόπουλου - και την "Πύλη της Ξηράς".

Η "Πύλη της Ξηράς" κατασκευάστηκε το 1708 από τον Γάλλο μηχανικό Λασάλ και αντικατέστησε μια παλαιότερη πύλη της περιόδου της Α' Ενετοκρατίας. Αποτελούσε την μοναδική είσοδο της κάτω πόλης από την στεριά, και μάλιστα έκλεινε μετά τη δύση του ηλίου. Όποιος έμενε εκτός μετά τη δύση του ηλίου, ήταν αναγκασμένος να διανυκτερεύσει εκτός των τειχών. Μπροστά από την πύλη υπήρχε θαλάσσια τάφρος η οποία περικύκλωνε τα ανατολικά τείχη της πόλης με αποτέλεσμα η πρόσβαση στην πύλη να γίνεται διαμέσου μιας κινητής ξύλινης γέφυρας.

Η Πύλη κατεδαφίστηκε σταδιακά μεταξύ των ετών 1894 και 1897. Από την Πύλη σώθηκαν μόνο λιγοστά αρχιτεκτονικά μέλη και γλυπτά, όπως το πέτρινο λιοντάρι της επίστεψης της από το οποίο λείπουν το κεφάλι, τα φτερά και η ουρά, καθώς και η πλάκα με το οικόσημο του Βενετσιάνου διοικητή Γκριμάνι με τη χρονολογία 1708.

Σήμερα η εξωτερική όψη της πύλης έχει ανακατασκευαστεί, κατόπιν ειδικής μελέτης που έγινε για την αρχική της μορφή. Η νέα πύλη είναι απλή, τοξωτή, με δύο παραστάδες εκατέρωθεν της, ενώ στο ψηλότερο σημείο της κοσμείται με το γνωστό ανάγλυφο λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, έμβλημα της Βενετίας. Κοντά στην αριστερή παραστάδα της πύλης, υπάρχει εντοιχισμένη πλάκα που μνημονεύει την απελευθέρωση του Ναυπλίου από τον Ενετό αρχιστράτηγο Francesco Morosini το 1687.

Ο προμαχώνας Γκριμάνι, που οφείλει το όνομα του στον Ενετό διοικητή Francesco Grimani, είναι οικοδομημένος στη βορειανατολική γωνία του Κάστρου των Τόρων. Οι εργασίες κατασκευής του ξεκίνησαν το 1702 και ολοκληρώθηκαν το 1706, στο πλαίσιο της ανακατασκευής του ανατολικού τείχους της κάτω πόλης κατά τη Β΄ Ενετοκρατία.

Ο προμαχώνας Γκριμάνι ή San Antonio διέθετε τέσσερα κανονιοστάσια που προστάτευαν το Κάστρο της Ακροναυπλίας και τον στενό δρόμο που οδηγούσε στην Πύλη της Ξηράς. Είναι τετράπλευρος και στο κάτω τμήμα του έχει δομηθεί με μεγάλους λίθους που προεξέχουν στο στιλ της λεγόμενης ρουστίκας, ενώ ψηλότερα οι λίθοι ακολουθούν ισόδομη σχεδόν διάταξη. Σήμερα ο προμαχώνας διατηρείται σε καλή κατάσταση και είναι ορατός από την Πύλη της Ξηράς και το Πάρκο Σταϊκόπουλου.

Το Δικαστικό Μέγαρο της πόλης του Ναυπλίου, χορηγία του Ανδρέα Συγγρού - όπως μας "πληροφορεί" και η σχετική μαρμάρινη επιγραφή επί της προσόψεως του κτιρίου - οικοδομήθηκε το 1911 σε σχέδιο Αναστάσιου Σταματιάδη και σήμερα στεγάζει το Εφετείο. Στην είσοδο του Μεγάρου βρίσκονται οι προτομές του Αναστάσιου Πολυζωίδη και του Γεωργίου Τερτσέπη, σπουδαίων μορφών της ελληνικής δικαιοσύνης. Και οι δύο έμειναν γνωστοί για τη σθεναρή τους στάση στη Δίκη των οπλαρχηγών της Επανάστασης, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Δημητρίου Πλαπούτα και άλλων, όταν το 1834, οι τελευταίοι κατηγορήθηκαν για συνωμοσία κατά της Αντιβασιλείας. Ο πρόεδρος του Δικαστηρίου Αναστάσιος Πολυζωίδης και ο δικαστικός Γεώργιος Τερτσέπης αρνήθηκαν να υπογράψουν το πρακτικό της απόφασης για τη θανατική καταδίκη των οπλαρχηγών. Και οι δύο απολύθηκαν για αυτήν τους τη στάση, αλλά αργότερα αθωώθηκαν και αποκαταστάθηκαν στα δικαστικά τους καθήκοντα.

Πλησίον του Δικαστικού Μεγάρου του Ναυπλίου βρίσκεται το Μέγαρο Άρμανσπεργκ στο οποίο εγκαταστάθηκε μετά τις οικογενείας του ο Βαυαρός Ιωσήφ Λουδοβίκος Κόμης του Άρμανσπεργκ (Josef Ludwig, Graf von Armansperg) ο οποίος συνόδεψε τον πρώτο ανήλικο ακόμα Βασιλέα Όθωνα ως πρόεδρος της τριμελούς αντιβασιλείας την οποία απάρτιζαν εκτός του ιδίου ο Γεώργιος Λουδοβίκος φον Μάουρερ (Georg Ludwig von Maurer) και ο Κάρολος Γουλιέλμος φον Έυντεκ (Karl Wilhelm Freiherr von Heideck). 

Διαβάστε εδώ ένα ξεχωριστό εικονογραφημένο αφιέρωμα για το Μέγαρο Άρμανσπεργκ.

Το κτίριο όπου σήμερα στεγάζεται το Δημαρχείο της πόλης επί της πλατείας Τριών Ναυάρχων, έχει μακρά και ενδιαφέρουσα ιστορία. Κτίστηκε το 1857 για να στεγάσει το Γυμνάσιο του Ναυπλίου. Το κτίριο του Γυμνασίου αρχικά ήταν μονώροφο ενώ το 1893 προστέθηκε και δεύτερος όροφος, προκειμένου να στεγαστεί εκεί και το Ελληνικό Σχολείο. Το Γυμνάσιο του Ναυπλίου ήταν το δεύτερο κτίριο στην Ελλάδα που προοριζόταν εξαρχής για να στεγάσει δημόσιο σχολείο μέσης εκπαίδευσης (το πρώτο βρισκόταν στην Ερμούπολη της Σύρου).

Ακριβώς δίπλα στο Δημαρχείο της πόλης, επί της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου, βρισκόταν το φαρμακείο του Ιταλού φιλέλληνα Bonifacio Bonafin (1828 - 1872), το οποίο υπήρξε το πρώτο οργανωμένο φαρμακείο της Ελλάδας. Ο Bonafin ήταν εκείνος που ταρίχευσε το σώμα του δολοφονηθέντος κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια την 28η Σεπτεμβρίου 1831. Χαρακτηριστική η σχετική μαρμάρινη επιγραφή στην πρόσοψη του κτιρίου.

Η πλατεία Τριών Ναυάρχων είναι αφιερωμένη στη μνήμη των ναυάρχων, Κόδρινγκτον της Αγγλίας, Δεριγνύ της Γαλλίας και Χέυδεν της Ρωσίας που καταναυμάχησαν τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο στη ναυμαχία του Ναβαρίνου στις 8 Οκτωβρίου του 1827. Η πλατεία διαμορφώθηκε επί Ιωάννη Καποδίστρια, από τον μηχανικό Σταμάτη Βούλγαρη. Στο μέσο της πλατεία βρίσκεται το ταφικό μνημείο του Δημήτριου Υψηλάντη, ηγετικής μορφής της Ελληνικής Επανάστασης, ο οποίος πέθανε στο Ναύπλιο, σε ηλικία 40 ετών (1832) χτυπημένος από χρόνια κληρονομική ασθένεια.

Στην πλατεία Τριών Ναυάρχων υπάρχουν πλατεία Τριών Ναυάρχων, εκ των οποίων ξεχωρίζει - όπως προείπαμε - το κτίριο του Δημαρχείου.

Πίσω από το μνημείο του Υψηλάντη, στο δυτικό τμήμα της πλατείας, μπορεί να δει κανείς τον ανδριάντα του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, Όθωνα. Ο νεαρός βασιλιάς αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο στις 25 Ιανουαρίου του 1833 κι έμεινε στην πόλη ως το 1834.

Η Πλατεία Συντάγματος, η σημαντικότερη και πλέον ιστορική πλατεία του Ναυπλίου, αποτελεί ουσιαστικά το κέντρο της κάτω πόλης. Από το 1540, στα χρόνια της Α΄ Τουρκοκρατίας, εικάζεται ότι εδώ βρισκόταν το Σαράι του Τούρκου διοικητή της Πελοποννήσου, Μόρα Πασά. Κατά τον 19ο αιώνα ήταν γνωστή ως "Πλατεία του Πλατάνου" ή απλώς "Πλάτανος", από τον πλάτανο που καταλάμβανε άλλοτε το μέσο της, κάτω από την πλούσια σκιά του οποίου αγόρευσαν οι πολιτικοί άνδρες του Έθνους. Το 1843 μετονομάστηκε σε Πλατεία Λουδοβίκου, προς τιμήν του πατέρα του βασιλιά Όθωνα, που επισκέφθηκε τότε την πόλη. Την ίδια χρονιά, μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843, όταν οι Έλληνες ζήτησαν από τον Όθωνα την παροχή συντάγματος, μετονομάστηκε σε Πλατεία Συντάγματος, κατόπιν Πλατεία Στρατώνος και Πλατεία Βασιλέως Γεωργίου Β'. Σήμερα, στην πλατεία, μπορεί κανείς να δει σημαντικά ιστορικά κτίρια, όπως την ενετική Αποθήκη του Στόλου, όπου στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βουλευτικό, πρώην τζαμί του Αγά-πασά, και τέλος το άλλοτε Αλληλοδιδακτικό Σχολείο γνωστό στα νεότερα χρόνια ως Τριανόν. Στην πλατεία Συντάγματος βρίσκονταν άλλοτε τα σπίτια σπουδαίων αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης, όπως του Νικηταρά και του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Το κτίριο του Βουλευτικού, στο νοτιοδυτικό τμήμα της Πλατείας Συντάγματος, κατέχει ξεχωριστή θέση στην ελληνική ιστορία, αφού εδώ στεγάστηκε η Βουλή της επαναστατημένης Ελλάδας. Χρονολογείται περί τα 1730, στα χρόνια της Β΄ Τουρκοκρατίας και χτίστηκε αρχικά ως τζαμί. Χαρακτηριστικό τζαμί της ώριμης οθωμανικής αρχιτεκτονικής με βαριές αναλογίες και ογκώδη τρούλο, αποτελείται από μια τετράγωνη αίθουσα που καλύπτεται με μεγάλο τρούλο. Στα δυτικά υπήρχε στοά με τρούλους, η οποία όμως κατέρρευσε από σεισμό στις αρχές του 20ου αιώνα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το μεγάλο αυτό τζαμί έχτισε ένας πλούσιος Τούρκος αγάς για τα σώσει την ψυχή του, από ένα στυγερό έγκλημα που είχε διαπράξει. Ο Αγάς είχε σκοτώσει δύο νεαρούς από τη Βενετία που είχαν έρθει στο Ναύπλιο για να ψάξουν για το θησαυρό που είχε κρύψει ο πατέρας τους. Ο αγάς βρήκε τον θησαυρό βάσει του σχεδιαγράμματος που είχαν οι νεαροί, και κατόπιν τους σκότωσε προκειμένου να καρπωθεί τα λάφυρα. Στη συνέχεια νιώθοντας τύψεις, λέγεται ότι έχτισε με το χρυσάφι του θησαυρού το μεγάλο τζαμί της πλατείας που έμεινε γνωστό ως τζαμί του Αγά-Πασά. Μετά την απελευθέρωση της πόλης, εδώ στεγάστηκε από το φθινόπωρο του 1825 ως την άνοιξη του 1826, η Βουλή των Ελλήνων. Αυτή υπήρξε και η σπουδαιότερη χρήση του γι' αυτό ακόμα και σήμερα είναι γνωστό ως "Βουλευτικό".

Όπως και άλλα σημαντικά κτήρια της πόλης, έτσι και αυτό χρησιμοποιήθηκε με την πάροδο του χρόνου για ποικίλους σκοπούς. Το 1831 λειτούργησε ως Ελληνικό Σχολείο, ενώ το ισόγειο του χρησίμευε ως φυλακή. Την καποδιστριακή και οθωνική περίοδο (1828-1834) εδώ δίνονταν οι δημοτικές εσπερίδες. Στο Βουλευτικό έλαβε χώρα το 1834, η Δίκη των Οπλαρχηγών της Ελληνικής Επανάστασης Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Δημήτριου Πλαπούτα. Σήμερα το Βουλευτικό έχει αναπαλαιωθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού και χρησιμεύει ως συνεδριακός και πολιτιστικός χώρος, ενώ στο ισόγειο μεταφέρθηκε πρόσφατα η Δημοτική Πινακοθήκη Ναυπλίου.

Ο μητροπολιτικός ναός του Αγίου Γεωργίου είναι από τους σημαντικότερους και παλαιότερους ναούς της πόλης. Θεωρείται ότι χτίστηκε στις αρχές του 16ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της Α΄ Ενετοκρατίας, ενώ με την κατάληψη του Ναυπλίου από τους Τούρκους (1540), μετατράπηκε σε τζαμί. Το 1686, όταν οι Βενετοί επανέκτησαν την πόλη, εδώ έγινε η υποδοχή του νικητή αρχιστράτηγου Φραντσέσκο Μοροζίνι. Στη Β΄ Τουρκοκρατία η εκκλησία μετατράπηκε πάλι σε τζαμί και μετά την Απελευθέρωση της πόλης, το 1822, ο Άγιος Γεώργιος περιήλθε στους Ορθόδοξους. Πρόκειται για βασιλική με τρούλο και οι τοιχογραφίες θα πρέπει να φιλοτεχνήθηκαν στη Β' Ενετοκρατία, στις αρχές του 18ου αιώνα, ακολουθώντας τη δυτική τεχνοτροπία. Μάλιστα η παράσταση του Μυστικού Δείπνου αντιγράφει την πασίγνωστη σύνθεση του Leonardo da Vinci. Στο ναό του Αγίου Γεωργίου τελέστηκαν οι κηδείες σπουδαίων μορφών της Ελληνικής Επανάστασης, του Παλαιών Πατρών Γερμανού, του Δημήτριου Υψηλάντη αλλά και η κηδεία του δολοφονηθέντος Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια. Εδώ έφτασε μόλις αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο στις 25 Ιανουαρίου 1833 και ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδος, Όθωνας. Σήμερα μπορεί κανείς να δει στο ναό το θρόνο όπου ο νεαρός βασιλιάς Όθωνας παρακολουθούσε τη θεία λειτουργία. Ένα χρόνο μετά προστέθηκαν ο νάρθηκας και το κωδωνοστάσιο ενώ ταυτόχρονα ορίστηκε Μητροπολιτικός ναός του Ναυπλίου.

Η μεγάλη πλατεία Φιλελλήνων, επί της παραλίας της πόλης, βρίσκεται στη θέση όπου κάποτε υψωνόταν ο βενετσιάνικος προμαχώνας της Αγίας Τερέζας, ο οποίος αφού μετονομάστηκε σε προμαχώνα του Μόσχου τελικά κατεδαφίστηκε το 1866. Το μνημείο των Φιλελλήνων,στη μνήμη των Γάλλων φιλελλήνων που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την απελευθέρωση της Ελλάδας στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, δεσπόζει στο μέσο της πλατείας. Σχεδιάστηκε στο Παρίσι, κατασκευάστηκε στην Ελλάδα και τοποθετήθηκε στην πλατεία το 1903. 

Στην υπερυψωμένη βάση του οβελίσκου, στη μία πλευρά, υπάρχει ανάγλυφη παράσταση με τις προσωποποιήσεις της Ελλάδος και της Γαλλίας, με τις μορφές της Αθηνάς και της Δημοκρατίας αντίστοιχα, ενώ στην ανατολική πλευρά της βάσης υπάρχει αναθηματική επιγραφή που μνημονεύει τους μεγάλους Γάλλους Φιλέλληνες, τον στρατάρχη Μεζάν, τον στρατηγό Φαβιέρο, το ναύαρχο Δεριγνύ, αλλά και όλους τους Γάλλους ναύτες και στρατιώτες που αγωνίστηκαν για την ελληνική Ανεξαρτησία.

Δίπλα στην πλατεία Φιλελλήνων, ο επιβλητικός ναός του Αγίου Νικολάου, προστάτη των ναυτικών με την ομώνυμη πλατεία στο μπροστινό του μέρος. 

Πλησίον της πλατείας Φιλελλήνων και το κτίριο του παλαιού Τελωνείου της πόλης του Ναυπλίου.

Ο προμαχώνας Πέντε Αδέλφια αποτελεί τον μοναδικό σωζόμενο προμαχώνα της κάτω πόλης που διέφυγε της κατεδάφισης. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό κλίτος της Ακροναυπλίας και οφείλει το όνομα του στα πέντε ίδια πυροβόλα, που ενίσχυαν την άμυνα του. Ο προμαχώνας αυτός που προστάτευε το δυτικό τμήμα της κάτω Πόλης και το λιμάνι σε συνδυασμό με το Μπούρτζι, διαμορφώθηκε πιθανότατα από τους Ενετούς γύρω στα τέλη του 15ου αιώνα. Σύμφωνα με κάποιους ερευνητές, θα πρέπει να χρονολογηθεί αργότερα, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, καθώς η δόμηση του χαρακτηρίζεται από προχειρότητα και έλλειψη τέχνης. 

Ακριβώς πάνω από τον προμαχώνα Πέντε Αδέλφια, επί της παραλιακής ακτής Μιαούλη, βρίσκεται και η έπαυλις "Αμυμώνη", στον προαύλιο χώρο της οποίας υφίσταται ένας φοίνικας ο οποίος - σύμφωνα με την παράδοση - φυτεύτηκε από τον ίδιο τον Ιωάννη Καποδίστρια. Διαβάστε σχετικά και δείτε περισσότερες φωτογραφίες στο ξεχωριστό αφιέρωμα εδώ.

Σε μια άλλη γωνία της παλαιάς πόλης, επί της λεωφόρου βασιλίσσης Αμαλίας, βρίσκεται το άκρως ενδιαφέρον Πολεμικό Μουσείο του Ναυπλίου, στο κτίριο το οποίο φιλοξένησε την πρώτη Σχολή Ευελπίδων της Ελλάδας. Διαβάστε το σχετικό ξεχωριστό αφιέρωμα στο Πολεμικό Μουσείο του Ναυπλίου εδώ. 

Στην κεντρική οδό Σιδηράς Μεραρχίας μπορεί κάποιος να θαυμάσει νεοκλασικά οικοδομήματα όπως λ.χ. τα παρακάτω: 

Επί της ιδίας οδού, στον αριθμό "23", στο παρακάτω διώροφο νεοκλασικό κτίριο-κόσμημα (έτος κατασκευής 1905) στεγάζεται η Πινακοθήκη Ναυπλίου, παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης στην αργολική πρωτεύουσα.

Διαβάστε άλλα θέματα σχετικά με την πόλη του Ναυπλίου:

Το Μέγαρο Αρμανσπεργκ στο Ναύπλιο

Ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο φοίνικας

Το Πολεμικό Μουσείο του Ναυπλίου

Κείμενο - Πηγές:

Το κείμενο είναι πρωτότυπο, προϊόν προσωπικής έρευνας.

Στοιχεία και πληροφορίες έχουν ληφθεί από τις κάτωθι πηγές:

http://www.nafplio.info

Φωτογραφίες:

• Όλες οι φωτογραφίες του αφιερώματος ανήκουν στον γράφοντα το ιστολόγιο, διέπονται από κανόνες πνευματικής ιδιοκτησίας και προέρχονται από την προσωπική μου φωτογραφική σελίδα (ALL RIGHTS RESERVED).
• Απαγορεύεται ρητά η χρήση, προβολή, αντιγραφή ή/και αναδημοσίευση με οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο.
• Όσοι παρανομούν διώκονται σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας.