Ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΡΙΑΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

"Έχω λόγους να αγαπώ τον Πειραιά: εδώ γεννήθηκα το Νοέμβριο του 1906. Με τιμά το γεγονός ότι έχω την ίδια γενέτειρα με τον αείμνηστο παιδαγωγό, στενό και εγκάρδιο φίλο μου, τον Ευάγγελο Παπανούτσο, αλλά και τους εξίσου σημαντικούς Δημήτρη Ροντήρη, Γιάννη Τσαρούχη, Μάριο Πλωρίτη και άλλους. Η καταγωγή μου είναι από τα Σφακιά της Κρήτης, όμως, όταν γεννήθηκα, η οικογένειά μου προσωρινώς έμενε στον Πειραιά. Ο πατέρας, ναυτικός κατά οικογενειακή παράδοση, εργαζόταν ως πλοηγός στο λιμάνι της πόλης. Οι γονείς, κρητικής καταγωγής, είχαν γεννηθεί στον Αδάμαντα της Μήλου και εκεί σύντομα κατέληξε η οικογένεια. Ξαναείδα τον Πειραιά όταν ερχόμουν για πανεπιστημιακές σπουδές, το 1924, από τα Χανιά. Εκεί είχε εντωμεταξύ μετεγκατασταθεί η οικογένειά μου. Ως Πειραιώτης υπηρέτησα τη στρατιωτική μου θητεία στο πολεμικό ναυτικό μας.

Πολλοί συγγενείς μου [του ναυτικού χώρου] ήταν εγκατεστημένοι στον Πειραιά. Στο νου μου έρχεται αυτή η στιγμή στενός συγγενής, ο πρωτοπρεσβύτερος και εκπαιδευτικός παπά-Γιώργης Πυρουνάκης, για χρόνια κάτοικος του Πειραιά. Θαύμαζα τη δημιουργική του κοινωνικότητα, που τον οδηγούσε σε κοινωνικούς και πνευματικούς αγώνες με έκδηλα αγαθοεργά αποτελέσματα. Είχε και το οικογενειακό του επώνυμο μεταλλάξει ορθογραφικώς γράφοντας Πυρουνάκης με "υ" αντί του παραδοσιακού Πειρουνάκης με "ει". Όταν κάποτε τον ρώτησα που οφείλεται η νέα ορθογράφηση, μου απάντησε μονολεκτικά: "πυρ". Πράγματι, κάποια εσωτερική "φλόγα" τον ωθούσε προς το ιδανικό του."

Κάπως έτσι προλόγιζε το 2009 ο Εμμανουήλ Κριαράς (1906-2014) το "Ανθολόγιο Αφηγήσεων" που επιμελήθηκαν ο Νίκος Αξαρλής και ο Βάσιας Τσοκόπουλος κλείνοντας με τα εξής λόγια: 

"Στους φίλους Πειραιώτες εύχομαι να δουν τον Πειραιά να ευημερεί και περαιτέρω να εξωραΐζεται προσφέροντας στους κατοίκους του χαρά και ευδοκίμηση."

Πηγή:

• Πειραιάς: Ανθολόγιο Αφηγήσεων, Νίκος Αξαρλής - Βάσιας Τσοκόπουλος, Εκδόσεις Τσαμαντάκη