ΚΑΘΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟ

Μέχρι του παρόντος, ποτέ άλλοτε στη ζωή μου είχα συμμετάσχει σε κάποια εθελοντική κίνηση οποιουδήποτε τύπου και περιεχομένου. Ανέκαθεν πίστευα - και συνεχίζω να πιστεύω - στη δίκαιη ανταπόδοση/ανταμοιβή για κάποια προσφερόμενη υπηρεσία ή/και πράξη. Παρόλα ταύτα, πρόσφατα "ανακάλυψα" πως μια εθελοντική πράξη σχετική με την πόλη από την οποία κατάγομαι και στην οποία διαμένω, δύναται να προσφέρει έντονα συναισθήματα ηθικής ικανοποίησης. 

Οι Pire-A-Ctive είναι η μοναδική, πλήρως ανεξάρτητη - άνευ κομματικών ή άλλων "συμφερόντων"/σχέσεων - εθελοντική ομάδα πολιτών που δραστηριοποιείται στην πόλη του Πειραιά. Τους τελευταίους μήνες "παρακολουθούσα" εξ'αποστάσεως τις διάφορες δράσεις τους έως τα τέλη του Φλεβάρη, οπότε και βρέθηκα στη ξενάγηση στο πλοίο-μουσείο "Ελλάς Λίμπερτυ" (Hellas Liberty), στον κεντρικό λιμένα του Πειραιά (βλέπε σχετικό post εδώ). 

Το ημερολόγιο έγραφε "Σάββατο 17 Μαρτίου" και όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στη συνοικία του Αγίου Διονυσίου για τη "δράση καθαρισμού των παλαιών γραμμών του ΟΣΕ". Το σκηνικό μου ήταν γνώριμο: ο ιστορικός - εγκαταλειμμένος πλέον - σταθμός του ΟΣΕ, τον οποίον είχα φωτογραφήσει για πρώτη φορά πριν από 2 και πλέον χρόνια (βλέπε σχετικό post εδώ) και η φημισμένη "γέφυρα του ρεμπέτη", η οποία κάποτε χώριζε δυο κόσμους, τους τεκέδες και την ανομία των προσφυγικών της Δραπετσώνας από το υπόλοιπο λιμάνι του Πειραιά. Από τη μια πλευρά λοιπόν η εκκλησία του Αγίου Διονυσίου με λίγα διάσπαρτα μνήματα στον προαύλιο χώρο της, απομεινάρια του πρώτου νεκροταφείου της σύγχρονης ιστορίας της πόλης και η θέα τμήματος του κεντρικού λιμανιού της πόλης. Από την άλλη πλευρά η Δραπετσώνα με τις προσφυγικές κατοικίες και την "εμπορική" οδό Αγίου Δημητρίου, γνωστή κυρίως για τα σουβλατζίδικα-κεμπαπτζίδικα αλλά και τους χαλβάδες του Κοσμίδη. 

Για να προσεγγίσω το σημείο της "δράσης", περπάτησα κατά μήκος της οδού Θεσμοφορίου, πλάι σε παλιές εγκαταλειμμένες βιομηχανίες/βιοτεχνίες, μέχρι να φθάσω σε εκείνο το σημείο όπου η πρόσβαση στις σιδηροτροχιές επιτυγχάνεται με ένα απλό άλμα. 

 

 

Η κατάσταση που επικρατούσε, εκ πρώτης όψεως, απογοητευτική και χαοτική. 

Απορρίμματα, μπάζα, ογκώδη αντικείμενα συμπληρώνουν το σκηνικό των γραμμών που καλύπτονται σε αρκετά σημεία από πυκνή βλάστηση. Η άνοιξη και τα ανθισμένα αγριολούλουδα προσπαθούσαν να δώσουν έναν πιο ευχάριστο τόνο στο "ταλαιπωρημένο" τοπίο.

 

Φθάνοντας στο "σημείο αιχμής", συνάντησα γνωστούς και αγνώστους, ανθρώπους κάθε ηλικίας. Κοινό χαρακτηριστικό όλων τα γάντια και οι σακούλες απορριμμάτων ανά χείρας. 

Τα πάσης φύσεως "ευρήματα" κατά μήκος και πέριξ των γραμμών έδιναν τροφή για σχόλια, γέλια, πειράγματα, συζητήσεις και αρκετό προβληματισμό. 

Το δηλώνω υπεύθυνα και επί προσωπικού, ότι μαζεύοντας έστω και ένα σκουπίδι σε μια τέτοια δράση, πραγματικά την επόμενη φορά που ασυναίσθητα θα θελήσω να "ξεφορτωθώ" κάτι από το παράθυρο του αυτοκινήτου μου ή κατά τη διάρκεια μιας βόλτας, θα το σκεφτώ πολύ καλά.

Και το αναφέρω διότι όλοι μας, κάποια στιγμή, το έχουμε πράξει... 

Τι μπορεί να συναντήσει κανείς σε έναν εθελοντικό καθαρισμό εκτός από τα κλασικά απορρίμματα και μπάζα; 

 

Παιδικά παιχνίδια (δυστυχώς διέφυγε του φακού μου ένας λούτρινος αρκούδος)... 

 

Ποντίκια έμψυχα και άψυχα... 

 

Καταλύματα αστέγων... 

 

 

 Αλλά και λεπτομέρειες μιας άτυπης σιδηροδρομικής πολιτιστικής κληρονομιάς...

 

Τα προσφυγικά κτίρια εκατέρωθεν των γραμμών "δεσπόζουν"... Ευκαιρία να τα "αποθανατίσω" από μια διαφορετική γωνία...

Στο τέλος, κάτω από τη γέφυρα συγκεντρώθηκαν οι "κόποι" της δράσης. Αξίζει δε να σημειώσουμε, πως ήδη την επόμενη ημέρα, συνεργεία του Δήμου είχαν φροντίσει για την απομάκρυνση και αποκομιδή των συγκεντρωμένων απορριμμάτων. 

Μια τελευταία ματιά στον πάλαι ποτέ "δακρύβρεχτο σταθμό του Αγίου Διονυσίου", ο οποίος πλέον ανήκει και επίσημα - από τον Μάρτιο του 2012 - στη δικαιοδοσία του Δήμου Πειραιά και αναμένει την επόμενή του χρήση και αξιοποίηση.

 

Στο δρόμο της επιστροφής παρατηρώ εκ νέου το έργο της φύσης που μοιάζει να "καμουφλάρει" με όμορφο τρόπο αυτό που ο άνθρωπος αδυνατεί να συντηρήσει καθαρό. 

Πάντως σίγουρα το τοπίο είναι πλέον κάπως πιο "καθαρό"...  

Ο ιδιοκτήτης της παρακείμενης καφετέριας "Bridge", ο οποίος αφού συμμετείχε στη δράση καθαρισμού, κάλεσε όλους τους παρευρισκόμενους για ένα κέρασμα στο κατάστημά του το οποίο συνοδεύτηκε - συν τοις άλλοις - και από μια αποχαιρετιστήρια μαντινάδα. 

Ευκαιρία για ακόμη ένα ευρύ πλάνο από "ψηλά". 

Στην επόμενη εθελοντική δράση των Pire-A-Ctive, αξίζει πραγματικά τον κόπο να είστε και εσείς... Σκεφτείτε το.

ΟΙΚΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ - ΝΕΟ ΦΑΛΗΡΟ

Στον αριθμό "18", της οδού Θρασύβουλου Ζαϊμη, στο νέο Φάληρο, δίπλα στις γραμμές του ΗΣΑΠ και πλησίον της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, υφίσταται μια εγκαταλειμμένη έπαυλη, της οποίας την ιστορική διαδρομή πολλοί σίγουρα αγνοούν. 

Το παρακάτω εικονιζόμενο κτίριο, όπως μπορεί κανείς εύκολα να παρατηρήσει, βρίσκεται σε μια κατάσταση πλήρους απαξίωσης και εγκατάλειψης, λεηλατημένο, πλήρες απορριμμάτων και αφημένο εδώ και δεκαετίες στο έλεος του χρόνου και των κακών προθέσεων. 

Τι το ιδιαίτερο έχει αυτή η συγκεκριμένη κατοικία;

ΠΗΓΗ: Wikipedia

Το πολύ μακρινό 1892, ο σπουδαίος σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής, ο οποίος συνήθιζε να παραθερίζει όπως η πλειοψηφία των αστών Αθηναίων στην λουτρόπολη του νέου Φαλήρου, εγκαταστάθηκε μόνιμα σε αυτή την - τότε νεόδμητη - οικία με την οικογένειά του. Ο Δημήτρης Σγούτας, φίλος του Σουρή και πρόεδρος οικοδομικής εταιρίας της εποχής, του προσέφερε τη διώροφη αυτή κατοικία, με ευνοϊκούς όρους και με δυνατότητα τμηματικής καταβολής του τιμήματος απόκτησής της. Η κατοικία στον τότε αριθμό "9" της οδού Θρασύβουλου Ζαΐμη (υπό την νέα υπάρχουσα αρίθμηση αντιστοιχεί στον αριθμό "18") περιγραφόταν "εις απόστασιν 18μ. από την παλαιάν γραμμήν του σιδηροδρόμου, με πρόσοψη 19,56μ. και συνορευόμενων ανατολικώς με οικόπεδον της εταιρίας Νέον Φάληρον, επί πλευράς μέτρων 18, αρκτικώς με οικίαν Θ. Στεφανόπουλου επί πλευράς μέτρων 16,25 και μεσημβρινών με οικόπεδο Μηνά Κορωναίου επί πλευράς μέτρων 24,00".  Στο συγκεκριμένο αρχοντικό, μετά την εγκατάσταση του ποιητή, συνέρρεαν πολλές σπουδαίες προσωπικότητες της εποχής (Κωστής Παλαμάς, Γιάννης Πολέμης, Παύλος Νιρβάνας, Σπύρος Λάσιος, Βλάσης Γαβριηλίδης, Γεώργιος Στρατήγης, Πάνος Αραβαντινός, Ανδρέας Καρκαβίτσας, Γιώργος Δροσίνης, Αριστομένης Προβελέγγιος, Μπάμπης Άννινος, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Μιλτιάδης Μαλακάσης και πολλοί άλλοι) τιμώντας τις κοσμικές συναντήσεις που διοργάνωνε ο Σουρής. Μάλιστα, η περιοχή γύρω από τη μικρή πλατεία του νέου Φαλήρου, κοντά στο Ξενοδοχείο Φαλήρου της Εταιρίας Σιδηροδρόμων Αθηνών Πειραιώς (γνωστό και ως Ξενοδοχείο Ρούσσου), όπου οι λόγιες παρέες του Σουρή μαζευόταν καθήμενες σε υπαίθρια τραπεζάκια, είχε αποκτήσει ένα ιδιαίτερο τοπωνύμιο αποκαλούμενη ως "Σουρέϊκα". 

Ο Γεώργιος Σουρής (2 Φεβρουαρίου 1853- 26 Αυγούστου 1919) έγινε ιδιαίτερα γνωστός για την καυστική σάτιρά του, σε σημείο να χαρακτηριστεί "σύγχρονος Αριστοφάνης". Οι στίχοι του Σουρή είναι τόσο διαχρονικοί, που χρησιμοποιούνται συχνά ακόμη και στις μέρες μας, αντανακλώντας σχεδόν σε απόλυτο βαθμό τη σύγχρονη πραγματικότητα παρόλο που έχουν γραφτεί πριν από 100 και πλέον έτη.

Το παρακάτω αντιπροσωπευτικό έμμετρο απόσπασμα από την "Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας" έχει αναδημοσιευτεί σε πάμπολλα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Αφού το διαβάσετε, αναλογιστείτε μονάχα πως έχει γραφτεί στα τέλη του 19ου αιώνα:

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ

σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,

ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ

καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,

νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,

ταμεῖο δίχως χρήματα

καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ

καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,

κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε

τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

Ο Σουρής, γεννημένος στην Ερμούπολη της Σύρου από εύπορη οικογένεια, μετά τη χρεωκοπία της επιχείρησης του πατέρα του, θήτευσε για λίγο καιρό στο πλάι ενός σιτεμπόρου θείου του στη Ρουμανία. Ερχόμενος στην Αθήνα, γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών - από την οποία ουδέποτε αποφοίτησε - ενώ ταυτόχρονα, για να μπορέσει να επιβιώσει ασχολήθηκε με την παράδοση μαθημάτων και με τη δημοσιογραφία. Σε ηλικία 30 ετών, στις 2 Απριλίου 1883, εκδίδει το πρώτο φύλλο της έμμετρης εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας του την οποία ο Γεώργιος Δροσίνης "βάπτισε" με τον όρο "Ρωμηός". Ο "Ρωμηός", με την χαρακτηριστική συνοδευτική φράση "Εφημερίς που τη γράφει ο Σουρής" κάτω από τον τίτλο, κυκλοφόρησε επί 36 χρόνια και 8 μήνες, μέχρι τις 17 Νοεμβρίου του 1918, λίγο πριν το θάνατο του Σουρή σε 1.444 συνολικά τεύχη και 2 παραρτήματα. Οι δε ήρωές του, ο Φασουλής και ο Περικλέτος, οι οποίοι σατίριζαν όλα τα πολιτικά, κοινωνικά, διεθνή και πολιτιστικά δρώμενα της εποχής μέσα από τις σελίδες του "Ρωμηού" έγιναν δημοφιλείς και άφησαν εποχή. 

Εκτός από τις διάφορες ποιητικές συλλογές που εξέδωσε, ο Σουρής έγραψε και έμμετρα θεατρικά έργα, κωμωδίες ενώ μετέφρασε και τις "Νεφέλες" του Αριστοφάνη. Το έτος 1909 εκδόθηκαν δυο τόμοι από τα "Απαντά" του.  

Ο ίδιος αγάπησε ιδιαίτερα την περιοχή του νέου Φαλήρου, την οποία δεν παρέλειψε να υμνήσει δεόντως:

"Φάληρον - θάλασσα, δροσιά, γυμνάσματα παντοία

Φραντσέζικα, Εγγλέζικα και ωραιοκρατία

ξαπλώνεσαι στην αμμουδιά ανέτως και ησύχως

και ύπνον σου φέρνει ελαφρόν του κύματος ο ήχος"

Στην προσωπική του ζωή, ο Σουρής γνώρισε το 1873 τη Μαρία Κωνσταντινίδου, με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη, την οποία παντρεύτηκε το 1881 και απέκτησε μαζί της 5 παιδιά. Η Μαρί, όπως ο ίδιος την αποκαλούσε, στάθηκε πρότυπο αφοσιωμένης συζύγου-συντρόφου, προστάτιδα και μούσα του. Ο θάνατός του Σουρή, το 1919 στο νέο Φάληρο, υπήρξε το μεγαλύτερο πλήγμα της ζωής της, αφού έκτοτε έζησε σε μια απομόνωση μέχρι το θάνατό της στις 23 Απριλίου του 1934. Ο ερευνητής Κουτουζής καταγράφει τον θάνατο της τελευταίας κόρης του Γεωργίου Σουρή, της Ηρούς Ι. Χαλμούκου, το έτος 1973. 

Η παλαιά κατοικία του σπουδαιότερου σατιρικού ποιητή της νεώτερης ελληνικής ιστορίας , στην οδό Θρασύβουλου Ζαΐμη 18, παραμένει σήμερα λοιπόν σε μια αξιοθρήνητη κατάσταση. 

Το διώροφο αυτό αρχοντικό και ο κήπος του αν διέθεταν "στόμα και μιλιά" θα μπορούσαν σίγουρα να διηγηθούν πολλά:

Στο νέο Φάληρο σήμερα υπάρχει μια οδός που φέρει τιμητικά το όνομα του ποιητή, επί της οποίας βρισκόταν η οικία Αντωνιάδη (στη σημερινή οδό Σουρή 1), όπου ο ποιητής παραθέριζε με ενοίκιο κατά τους θερινούς μήνες - κατά τους οποίους άλλωστε διέκοπτε την έκδοση του "Ρωμηού" - προτού εγκατασταθεί μόνιμα στην περιοχή. 

Ο επίλογος του σημερινού αφιερώματος δε θα μπορούσε να γίνει με τρόπο διαφορετικό, παρά μέσα από μερικούς στίχους του Γεωργίου Σουρή: 

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.

Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Πηγές:

• "Οδωνυμικά του Πειραιά", Μάρω Βουγιούκα / Βασίλης Μεγαρίδης, Εκδόσεις Φιλιππότη, 1996
• "Πειραϊκό Λεύκωμα", Στ. Καραμπερόπουλος, Εκδόσεις Κοινωνικής, Πειραιάς, 2010
• Σουρής - Wikipedia
• http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=893
• http://www.koutouzis.gr/faliriotika.htm 

Φωτογραφίες:

• Όλες οι σύγχρονες φωτογραφίες της εγκαταλειμμένης οικίας επί της οδού Θρασύβουλου Ζαϊμη 18 ανήκουν στον γράφοντα το ιστολόγιο και ως εκ τούτου απαγορεύεται η προβολή, χρήση ή/και αναδημοσίευση αυτών με οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο.

ΠΕΙΡΑΙΑΣ - ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Στο σημερινό post της γνωστής ενότητας αντιπαραβολής παλαιών και νέων φωτογραφιών του Πειραιά, θα παρουσιάσουμε τρία μοναδικής αρχιτεκτονικής κτίρια τα οποία - αν και όχι σε απόλυτα κεντρικό σημείο - κεντρίζουν τα βλέμματα όσων περνούν μπροστά τους. 

• Οδός Μπουμπουλίνας 39 και Κουντουριώτου

Ανηφορίζοντας την οδό Μπουμπουλίνας από Πασαλιμάνι και με φορά προς το κέντρο του Πειραιά, είναι πραγματικά αδύνατον να μην παρατηρήσει κανείς το ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής γωνιακό κτίριο, στη συμβολή της οδού Μπουμπουλίνας 39 με την οδό Κουντουριώτου:

Το εν λόγω νεοκλασικό διατηρητέο κτίριο, εντάσσεται στην κατηγορία εκείνη των κατασκευών που παρουσίαζαν "παραμορφώσεις" χαρακτηριστικών γνωρισμάτων. Όπως είναι εμφανές, το κυρίαρχο κυλινδρικό στοιχείο του συγκεκριμένου παραδοσιακού κτιρίου "ξεφεύγει" από τις συνήθεις κλασικές "γραμμές". 

Στο περίτεχνο κιγκλίδωμα της εξώπορτας, δεσπόζουν δυο γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου.

Στο κτίριο μέχρι σχετικά πρόσφατα στεγαζόταν η ΔΕΠΑΠ (Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πειραιά). Μια προσεκτική παρατήρηση του προαυλίου χώρου, μας αποκαλύπτει τα "ξηλωμένα" πλέον αρχικά της Δημοτικής Επιχείρησης στο υπέρθυρο.

Βέβαια, παλαιότερα, στο εν λόγω κτίριο στεγαζόταν το Ιστορικό Αρχείο της πόλης, προτού μεταφερθεί στη σημερινή του έδρα, ήτοι στο επίσης αποκαταστημένο διώροφο νεοκλασικό κτίριο "Μίμης Τραϊφόρος", στη συμβολή της οδού Πύλης με την οδό Πραξιτέλους, όπου παλαιότερα στεγαζόταν η δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης, στη συνοικία της Γούβας του Βάβουλα. (βλέπε σχετικό post εδώ)

Οι δυο πρώτες σημερινές συνθέσεις/αντιπαραβολές αφορούν το υπό εξέταση κτήριο και είναι οι ακόλουθες:

Στη πρώτη σύνθεση, παρουσιάζουμε μια φωτογραφία η οποία τοποθετείται χρονικά στα τέλη της δεκαετίας 1970/αρχές 1980, από τη βάση δεδομένων του Αρχείου Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του ΥΠΕΚΑ και την αντίστοιχη σύγχρονη λήψη του 2012. Όπως μπορούμε να παρατηρήσουμε, το κτίριο βρισκόταν - τότε - σε μια αρκετά κακή κατάσταση απαξίωσης και εγκατάλειψης.

Η παλαιά φωτογραφία της δεύτερης σύνθεσης προέρχεται από την σελίδα "Η Αθήνα Μέσα στο Χρόνο", στο δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης facebook και ανήκει στην προσωπική φωτογραφική συλλογή του ιατρού Γεωργίου Μπάκουρου. Η λήψη τοποθετείται χρονικά κάπου μεταξύ των δεκαετιών 1950 και 1960 και αντιπαραβάλλεται με μια αντίστοιχη σύγχρονη λήψη. Αμφότερες λήψεις της συνθέσεως αυτής έχουν πραγματοποιηθεί από την οδό Μπουμπουλίνας, με τη διαφορά ότι πλέον, το κτίριο που βρισκόταν στην απέναντι γωνία Μπουμπουλίνας και Κουντουριώτου, έχει "παραχωρήσει" εδώ και δεκαετίες τη θέση του σε πολυκατοικία. 

Τέλος, μια μικρή λεπτομέρεια από την εποχή που το εν λόγω κτίριο βρισκόταν σε φάση εργασιών αποκατάστασης, το 1994. Αξιοσημείωτη στη φωτογραφία η πινακίδα του Δήμου Πειραιά με τον προϋπολογισμό του έργου, σε παλιές καλές ελληνικές δραχμές, μόλις 100.000.000 εκατομμύρια δρχ. 

ΠΗΓΗ: "Πειραιάς, Ένα Σεργιάνι", Κάτια Μητροπούλου

Δείτε  περισσότερες σύγχρονες HDR φωτογραφίες του αποκαταστημένου παραδοσιακού κτιρίου, σε ένα αυτοματοποιημένο slide show λίγων δευτερολέπτων, εδώ

• Οδός Μπουμπουλίνας 37 και Πραξιτέλους 169

Το δεύτερο κτίριο που παρουσιάζουμε σήμερα, αποτελεί ένα πραγματικά λαμπερό σημείο αναφοράς της πόλης. Το αποκαταστημένο νεοκλασικό στη συμβολή της οδού Μπουμπουλίνας 37 με την οδό Πραξιτέλους 169 αποτελεί - μαζί με την παλαιά οικία Στρίγκου, επί της ακτής Μουτζοπούλου και Δευτέρας Μεραρχίας, στο Πασαλιμάνι - έδρα του κοινωφελούς πολιτιστικού ιδρύματος "Αικατερίνης Λασκαρίδη" στον Πειραιά. Στο εν λόγω κτίριο σήμερα στεγάζεται η πολύ αξιόλογη Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος.

Το αξιόλογο γωνιαίο νεοκλασικό διαθέτει πλήθος εντυπωσιακών σημείων και λεπτομερειών. Που να πρωτοσταθεί κανείς;

Στους εντυπωσιακούς εξώστες με τα περίτεχνα κιγκλιδώματα; 

Στα ενσωματωμένα επί της προσόψεως γλυπτά και στα αγάλματα τα οποία φωτίζονται εντυπωσιακά κατά τις βραδυνές ώρες;

Στις λεπτομερέστατες διακοσμητικές παρεμβάσεις σε όλο το φάσμα της πρόσοψης;

Στην επόμενη φωτογραφία εικονίζεται το ίδιο κτίριο προ της αποκαταστάσεώς του:

ΠΗΓΗ: ΥΠΕΚΑ

Δείτε περισσότερες σύγχρονες HDR φωτογραφίες του αποκαταστημένου παραδοσιακού κτιρίου, σε ένα αυτοματοποιημένο slide show λίγων δευτερολέπτων, εδώ

• Οδός Μπουμπουλίνας 42 και Κουντουριώτου 174

Έναντι ακριβώς των δυο διαδοχικών κτηρίων που μόλις παρουσιάσαμε, υφίσταται άλλο ένα γωνιακό νεοκλασικό κτίριο,  επί της οδού Μπουμπουλίνας 42 και Κουντουριώτου 174. 

Όπως μπορεί κανείς να παρατηρήσει στην παραπάνω φωτογραφία, στο αποκαταστημένο νεοκλασικό κτήριο "προστέθηκε" μια σύγχρονη κατασκευή που καταλαμβάνει τη γωνία Μπουμπουλίνας και Πραξιτέλους. 

Κάπως έτσι ήταν η μορφή του συγκεκριμένου κτηρίου προτού πραγματοποιηθούν εργασίες αποκατάστασης. Στην παρακάτω σύνθεση/αντιπαραβολή η παλαιά φωτογραφία, προερχόμενη επίσης από τη βάση δεδομένων του Αρχείου Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του ΥΠΕΚΑ τοποθετείται χρονικά στα τέλη της δεκαετίας του 1970/αρχές δεκαετίας 1980.

Πηγές:

• "Πειραιάς 1834-1912", Σταματίνα Μαλικούτη, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς
• http://www.laskaridou.gr/index.php 

Φωτογραφίες:

• Όλες οι σύγχρονες HDR φωτογραφίες καθώς και οι συνθέσεις/αντιπαραβολές ανήκουν στον γράφοντα. 
• Απαγορεύεται η χρήση, προβολή ή/και αναδημοσίευση με οποιοδήποτε μέσο
• Η παλαιά φωτογραφία της πρώτης σύνθεσης/αντιπαραβολής έχει ληφθεί από τη βάση δεδομένων του ΥΠΕΚΑ
• Η παλαιά φωτογραφία της δεύτερης σύνθεσης/αντιπαραβολής ανήκει στο facebook group "Η Αθήνα μέσα στο Χρόνο" και προέρχεται από την ιδιωτική φωτογραφική συλλογή του Γεωργίου Μπάκουρου.
• Η παλαιά φωτογραφία - λεπτομέρεια πινακίδας Δήμου Πειραιά επί του κτιρίου Μπουμπουλίνας 39 και Κουντουριώτου, όπως αναφέρεται και στον σχετικό υπότιτλο προέρχεται από το φωτογραφικό λεύκωμα "Πειραιάς Ένα Σεργιάνι", Κάτιας Μητροπούλου, Εκδόσεις Σιδέρη
• Η παλαιά φωτογραφία του κτιρίου Μπουμπουλίνας 37 και Πραξιτέλους 169 έχει ληφθεί από τη βάση δεδομένων του ΥΠΕΚΑ
• Η παλαιά φωτογραφία της τρίτης σύνθεσης/αντιπαραβολής έχει επίσης ληφθεί από τη βάση δεδομένων του ΥΠΕΚΑ